Marion, Hans, Danielle en Joey on tour

Woensdag 25 september.

Onze reis naar Nepal hebben we al vroeg geboekt. Hans en Chung waren aanwezig op de Vakantiebeurs, dus was bezoek met dubbele bodem. Na ontmoeting met Hans en Chung lekker rondgezworven op de beurs, en naast onze belangstelling voor Nepal ook wat inspiratie opgedaan voor andere reisbestemmingen, zoals Colombia en Trans Mongolië express. Terug bij Hans en Chung werden we begroet door de dames van TUI Terneuzen. We kregen aanbod de reis naar Nepal te boeken met vakantiebeurs korting. Met eenmalige lagere prijs optie. Gelukkig gelijk geboekt. Scheelt toch € 200,00 per persoon. Daar kunnen we in Nepal vast wel een ijsje voor kopen. Uiteraard moet er zoals voor veel landen weer een Visum worden aangeschaft. De dames van TUI Terneuzen agenderen dit voor ons. En daar komt de eerste kink in de kabel. We krijgen de aanvraagformulieren, vullen ze in en nieten conform instructies de pasfoto's aan het formulier vast. Kosten aanvraag via Visumcentrale € 105,00. Gelukkig is Marion zo slim om te bellen met Consulaat van Nepal. Wat blijkt, we hebben oude aanvraagformulieren waar pasfoto's absoluut niet aan mogen worden vastgeniet. Marion krijgt de juiste formulieren toegestuurd en maar weer nieuwe formulieren invullen. We vinden het nu toch wel een beetje kort dag worden. Marion en ik besluiten er een dag Amsterdam aan te wagen en zelf het visum aanvragen bij Consulaat van Nepal aan de Herengracht. Dat scheelt overigens ook weer € 52,50 per visum. Dat worden niet alleen ijsjes in Nepal, maar zelfs lokaal drankje moer er nu wel vanaf kunnen lijkt me. Even parkeren goed uitgezocht, en via P&R bij de RAI hele dag parkeren voor 1 euro en GVB ticket voor hele dag voor 2 personen kost € 5,50. Ons Zeeuwen bin tenslotte zuinig. Dus op 25 september naar Amsterdam. We waren gewaarschuwd dat het bij het Consulaat erg druk kon zijn en is open tot 13.00 uur. Om 10.30 uur aangekomen op Centraal Station met maar 1 missie. Eerst visum scoren. Dus als de bliksem door de stad, even kijken waar mijn vriendin Femke Halsema woont en we zijn bij Consulaat van Nepal.

Daar mag je naar binnen en plaats nemen met andere visum aanvragers in een woonkamer en de aardige mevrouw handelt keurig de aanvragen af. Het eerste vakantie gevoel hebben we maar al te pakken. De rest van de dag heerlijk dagje Amsterdam van gemaakt. Dit hebben we maar vast te pakken.

Woensdag 30 oktober uit

Onze vlucht staat gepland om 15.05 uur. Normaal rijden we altijd via Den Haag naar Schiphol. Echter, er staat actie gepland van mensen in de bouw in Den Haag. Er is beloofd dat overige weggebruikers hiervan geen last zullen ondervinden. We nemen het zekere voor het onzekere en besluiten via Utrecht te rijden. Eerst onze Peugeot 208 gepakt, en jawel hoor, er gaan 4 grote koffers, 4 volwassenen en 4 rugzakken in. Sjorband rond de koffers en tuffen maar. Eenmaal op weg horen we de file berichten en horen dat we goede keus hebben gemaakt. Auto geparkeerd op P3 en om 11.00uur hobbelen we de luchthaven binnen. Koffers inleveren kan pas om 12.00 uur, dus eerst wat shoppen. Iets over twaalf staan we in de rij, en dat gaat lekker vlot, tot dat papa Turk aan de beurt is. Zijn handel is slechts 40 kg te zwaar. We denken dat zijn schoonmoeder in een koffer zat. Na veel gehannes en gemopper vertrekt Achmed om te gaan bij-betalen. Dan zijn vier Nederlandse bergbeklimmers aan de beurt. Je mag bij Turkish Airlines 30 kg mee nemen, maar ook deze vrolijke snuiters hebben allemaal meer dan 40 kg bij..Twee woorden, negen letters.....duurt lang. Eindelijk de koffers gedropt, dus eerst maar de inwendige mens versterken.

Bij handbagage controle worden de rugzakken van Marion en mij er uit gevist. We beginnen lekker aan deze reis. Maar een aller aardigste Turkse jongeman legt ons netjes uit hoe het komt. Te veel papier ziet systeem als mogelijk explosief. We vertrekken keurig op tijd met Turkish Airlines waar we aan boord keurig verzorgd worden. De landing in Istanbul is keurig op tijd en we hebben dus vijf uur de tijd om over te stappen op de vlucht naar Kathmandu. We besluiten de tijd te doen met wat winkels te bekijken en daarna spelletje Yahtzee te gooien. De dames nuttigen een thee en een Ice tea en ik ga voor Joey en mij een biertje kopen. Staan daar twee prachtige bruine rakkers naar me te kijken dus vraag ik aan de beste man wat deze twee halve liters mogen kosten....14 euro. Dat vertik ik dus en zet ze terug. Te duur zeg ik. Wat geef je er voor. Ik zeg 7 euro, en zowaar....het lukt!

De avond is zo lekker opgeschoten en met half uur vertraging vertrekken we om 02.00 uur naar Kathmandu.

Donderdag 31

Na allemaal wat hazenslaapjes te hebben gedaan cirkelen we een half uur boven de Nepalese hoofdstad, er is geen plaats op de landingsbaan. Uiteindelijk landen we op de verwachtte tijd en komen al snel in de georganiseerde puinhoop die Nepal heet terecht. Het is op de luchthaven wat zoeken om langs de douane te komen, maar dat lukt uiteindelijk. Koffers rollen van de band en we vertrekken naar buiten waar een mannetje met een Kras bordje staat te zwaaien en vertelt ons waar we moeten wachten. Daar staat gids Fedor, en deze  heeft al wat mooie verhalen. Dat belooft veel goeds. Echter, dan vertelt hij dat hij niet onze reisleider is tijdens deze reis maar dat hij dag invalt voor Maud van wie de oma is overleden. Vanmiddag moeten we het doen met lokale slecht Engels sprekende gids, en morgen komt Maud voor drie dagen voordat haar oma wordt begraven. Voor de rest van de reis wordt oplossing gezocht. Fedor vertelt intussen dat veel Nepalese mannen gevaarlijk werk doen in de bouw in Qatar en Dubai en dat er wel eens eentje in een kist terug komt. Het bewijs is bij deze geleverd. Waar twee koffer karretjes al niet goed voor zijn.

Op naar ons prachtige hotel, waar we om half vier verzamelen om eerst te voet richting centrum te gaan en daarna per street helicopter. Tjonge jonge wat een feest

Hobbels, putten ,gaten, wandelaars, scooters, motors, fietsers, het vliegt allemaal door elkaar. Ongelofelijk dat we dit overleefd hebben. We worden door de Nepalese Joop Zoetemelks gedropt bij Durbar Square.

Het Durbar Square was het plein waar de vroegere koningen het land bestuurden. Het plein is in 2015 hard getroffen door een enorme aardbeving. Dat is nog goed te zien. Veel gebouwen worden gestut met palen. Er wordt hard gewerkt aan het herstel. Maar ja, het bekende probleem. Waar we ons in Nederland druk maken om wat CO2 uitstoot..... Het Koningsplein is prachtig. We zien paleizen, waaronder het koninklijk paleis en het oudste houten gebouw ter wereld, de Kasthamandap. Te mooi om waar te zijn.Ook bezoeken we een binnen plaats waar we geen foto's mogen maken. Reden, van een god mag je geen foto's maken. Hier woont een meisje van ruim 5 jaar dat voorbestemd is om godin te worden. Ze laat zich twee maal per dag zien..Ze mag godin blijven tot ze ergens een schrammetje heeft of tot ze voor het eerst ongesteld is. Voor ons westerlingen onbegrijpelijk.  Arm schaap. Klein, mollig en dan mag je twee keer per dag je schoonheid tonen aan het plebs.

We lopen in het donker terug door het hectische Kathmandu en gaan met heel de groep eten bij de Nepalese Sergio Herman. Waauuuuw fantastisch.  We krijgen van alle Nepalese lekkernijen kleine porties. Heerlijk gegeten en veel gelachen. De reis is begonnen!

Als ik probeer mijn eerste blog te schrijven blijkt dat ik met mijn tablet niet op de hotel wifi kan. Gelukkig is Joey er bij, anders was het dus niet gelukt de blog te schrijven. Marion gaat na het douchen onmiddellijk gestrekt en ik schrijf af en toe weg dommelend de eerste blog.

Vrijdag 1 november

Vandaag om 09.15 uur verzamelen voor hotel en vertrek staat gepland om 09.30 uur. Wij nemen graag de tijd om lekker te douchen en daarna uitgebreid te ontbijten, zodat we het lekker op ons gemak kunnen doen. Het is tenslotte vakantie.  Om 08.00 uur zitten we aan het ontbijt in een prachtig restaurant. Ontbijt is zeer uitgebreid, e....ze hebben lekkere koffie. Beter dan het slootwater gisteravond. Linda en Sam schuiven bij ons aan, nadat ze eerst zeiden , o nee, jullie zijn met zijn vieren op reis. Schuif rustig aan, want ieder doet zijn eigen ding. Iedereen is keurig op tijd, eureka, en we vertrekken stipt op tijd. Reisleidster Maud is leuke dame die vier jaar in Nepal woont en met een Nepalese man is getrouwd. Goed voor de inside informatie. Zij zal dus drie dagen bij ons blijven. Gedurende de dag bespreken we met Maud dat Nepalese gids niet of nauwelijks te verstaan is. Het menneke doet zijn stinkende best, maar het spreekt houtje touwtje Engels. Maud belooft ons dat ze onmiddellijk na de uitvaart terug komt, zodat we haar alleen bij de tweedaagse trekking missen. Voorstel unaniem geaccepteerd. We bezoeken als eerste vandaag de Swayanbunath, oftewel de apen tempel. Naast de vele brutale apen komen hier talloze pelgrims uit heel Nepal naar toe. Dit is de oudste stoepa  van Nepal en zowel het Nepalese als het Tibetaanse boeddhisme staan hier centraal.  

We krijgen wat uitleg met daarna voldoende tijd dit prachtige complex op eigen houtje te verkennen. Je kent het van de plaatjes, maar in het echt is het zo ongelooflijk mooi dat je er stil van wordt.  Rond half twaalf weer de bus in en op naar de grootste stoepa van Azië in Bodnath. Op het prachtige plein rond deze stoepa zal de lunch worden genuttigd. Marion en ik geven aan dat er niet mee lunchen, waarna Danielle en Joey dat ook aangegeven. Sam zegt dat hij ook geen honger heeft, dus nodigen wij de leeftijd genoot van Danielle en Joey uit om bij ons aan te sluiten. Leuk en bovendien een aardige goser. We besluiten de stoepa te beklimmen en lopen een prachtig rondje....maar lopen daarna iets te ver door, dus moeten nog twee rondjes doen. Altijd een oneven aantal rondjes lopen. Er zijn in Nepal, s lands wijs s lands eer..dus drie rondjes gedaan.

Van bovenaf zien we een klooster en nieuwsgierig als we zijn gaan we hier naar toe. Schoenen uit en zien een mooi complex. Foto's maken mag niet, dus dat doen we uit respect dan ook niet. Dan hebben we nog ruim de tijd om het plein te verkennen. Altijd linksom een stoepa lopen en ja, oneven aantal rondjes. We besluiten koffie, thee en muffins in een stalletje te kopen bij een alleraardigste oude dame, het kost geen drol en het smaakt heerlijk. We maken ons rondje af, en wachten de groep op, die dus alleen maar geluncht hebben...die missen nogal wat. We horen van enkele mensen uit de groep dat ze voortaan ons voorbeeld gaan volgen en na stevig ontbijt de lunch te skippen. Goed voorbeeld doet goed volgen. 

We gaan weer de bus in, op weg naar Pasphupatina, de belangrijkste hindoe tempel van Nepal. Hier vinden veel lijkverbranding en plaats. Als niet hindoe mogen wij dit complex niet betreden, maar vanaf een heuvel tegenover dit heiligdom kunnen we dit bizarre tafereel gadeslaan. We zien dat families op rituele wijze afscheid nemen van hun geliefden, waaronder een jong meisje. Iets verderop zien we een lijkverbranding, maar gelukkig kun je het lichaam niet zien. Het lichaam wordt aangestoken bij de mond, omdat via de mond de goede en kwade geesten naar binnen gaan. Vanaf het moment dat het vuur wordt aangestoken duurt het zeven uur voordat het lichaam in as is opgegaan. Een indrukwekkende gebeurtenis. Traditiegetrouw steekt de oudste zoon het vuur aan als de vader is overleden. Als de moeder is overleden is deze taak voor de jongste zoon. Na de crematie wordt de as in de heilige Bagmati geveegd, zodat de overledene uiteindelijk in de heilige rivier terecht komt. 

Na deze voor ons als westerlingen bijzondere gebeurtenis gaan we per bus weer richting hotel.  Wat ons vandaag is opgevallen is de enorme vriendelijkheid van de mensen, net als hun gevoel voor humor. 

Maud vraagt of een gezamenlijk diner een goed plan is. De meeste mensen zien hier vanaf, wij uiteraard ook. Het is leuk om aantal zaken gezamenlijk te doen, maar wij nemen waar mogelijk graag wat vrijheid. Maud zegt dat restaurant New Orleans erg goed is. We besluiten om met ons vieren de stad in te gaan richting Durbar Square. We duiken weer de gezellige drukte in. Gisteren ging alles in een bloedstollend tempo. Nu hebben we heerlijk de tijd om alles rustig in ons op te nemen. Af en toe verlaten we de hoofdstraat om en groentemarkt te bezoeken, en ook een pleintje met allemaal aardewerk. Na een fikse wandeling komen we aan bij Durbar Square en lopen niets vermoedend het plein op. Maar deze vlieger gaat niet op. We moeten een kaartje kopen. Dit plein is voor buitenlanders € 10,00 per persoon. Dat vinden we te gortig omdat we het allemaal wel al gezien hebben. En tenslotte zijn we Zeeuwen, dus voor die centen kun je ook lekker gaan eten. We hobbelen nog wat rond en besluiten op het gemak terug richting hotel te lopen. Onderweg kunnen we vast wel wat te eten scoren. Opeens denkt Danielle dat we verkeerde straat zijn in gelopen, dus maar weer terug en andere straat in. Dit is volgens ons ook niet goed. Danielle stapt bij bakkerij naar binnen en....de eerste route was de juiste. Ik vraag of hij restaurant New Orleans kent. We zijn er vlakbij. We hebben heerlijk gegeten en gedronken. Moe maar voldaan gaan we terug naar het hotel. 

Zaterdag 2 november

Voor de liefhebbers staat er voor vandaag een rondvlucht boven de Mount Everest gepland. In eerste instantie hadden we gedacht mee te gaan. Het blijkt echter om een groter vliegtuig te gaan dan we dachten, minimaal dertig passagiers en met een groot risico dat je op de vleugels of de propellers kijkt. De kosten zijn € 184,00 per persoon, dus we hebben besloten niet mee te gaan. Dit blijkt achteraf een goede keuze. De deelnemers die terug komen zijn niet erg enthousiast. Het was leuk...ze zagen bijna alleen maar de vleugels. Achteraf een goede keuze.

Om 11.00 uur vertrekken we richting het  Neydoklooster. !olie rit hier naar toe. Eerst dwars door Kathmandu, want op zich al een belevenis is. We komen keurig op tijd bij het klooster aan. De bus kan niet helemaal naar boven, dus laatste stuk gaat met de benenwagen. . Dat is wat. Wij krijgen een kamer van 64m2. Belachelijk groot. Maar we hebben electriciteit, douche, wc en wifi. Dat gaat helemaal goed komen. We krijgen een monniken lunch voorgeschoteld. Ik snap al gelijk waarom ik geen monnik geworden ben. Na de lunch gaan we de bus in, op naar het boeddhistische pelgrims plaatsje Namobuddha, waar Boeddha zijn lichaam aan hongerige tijgers geofferd zou hebben. Het is een flinke klim naar boven via steiile trappen. Uiteraard zijn de sportievelingen als eerste boven. Ongeduldig als we zijn besluiten we met zeven personen om maar eens uit de band te springen en de groep achter ons te laten. We wandelen, klimmen en klauteren naar de top van deze forse heuvel, waar we onderweg prachtige uitzichten hebben.

Boven een selfie van de ongehoorzame gemaakt en we begeven ons naar beneden. Halverwege staat Deel ons al op te wachten. Eenmaal terug bij de groep horen we dat ze blij zijn met onze actie. Hadden ze wat extra tijd om uit te rusten. We zien halverwege in de rotsen de handafdruk van Boeddha en ook afgietsels van zijn voeten. Het zal wel. Maar wij foto Japanners klikken er op los en gaan terug naar de bus. We worden gedropt in het dorpje vlakbij het klooster en we rommelen nog wat rond en ginnegappen wat met de lokale bevolking. Net als we terug naar het klooster willen gaan zien we in een piepklein theehuis je Maud en Deel zitten. Het theehuisje wordt volgepropt met Nederlanders en we zingen wat Sinterklaas liedjes. Lachen geblazen. We gaan onze kamer om op tijd bij het diner te zijn. Schijnbaar was het voor de meesten lekker, mijn portie was eigenlijk voor Fikkie bestemd. Gelukkig was er koffie. Weliswaar Nescafe, maar het mot maar. We gaan naar onze gezellige penthouse en genieten van onze nachtrust. Het is morgen vroeg dag.

Zondag 3 november

De dag is aangebroken om iets aan ons geloof te doen. Wekker gaat om 04.30 uur, want we gaan om 05.00 uur een dienst van de monniken bijwonen. Volgens Maud duurt dit spektakel een uur. We krijgen instructies dat we in kleermakers zit moeten zitten en wat er ook gebeurt, nooit met de voeten naar de monniken wijzen. We lopen in het donker met wat lampjes naar boven. Er ligt een betonnen greppel van halve meter diep en wie dondert er in? Ja hoor. Knieën naar voren, kop in de struiken en bril in de greppel. Wonder boven wonder blijft alles heel. We nemen plaats op kussens in de bekende kleermakers zit en de eerste monniken komen binnen.